معمولا هميشه وقتي انتظار چيزي رو نداري اتفاق ميفته .

معمولا وقتي كسي رو دوستش داري خيلي زياد از دستش مي دي و بهش نميرسي .

نمي دونم ،نمي دونم ديگه قدرت نوشتن و انگاري دارم از دست مي دم .نه خداي من خواهش مي كنم حداقل

 اين

رفيق وازم نگير .رفيق شبهاي تنهايي و دلتنگي هاي من ،رفيقي كه هيچوقت نگفت ديگه نمي خوامت ،رفيقي

 تا

ته حرفام وگوش

كرد وسكوت كرد ومي كنه .

خداي من چه دنيايي داريم ،تو آدما رو ساختي واسه هم ولي هركي به فكر خودشه ،تو آدمارو ساختي دوست

 باشن

امّا اونا معني دوست بودن و درك نمي كنن معني دوست داشتن و نمي فهمن ،از دوست داشتن واسه رسيدن

 به

اهدافشون

استفاده مي كنن .....

تو آدمارو با عشق آفريدي فقط عشق امّا اونا آلودش مي كنن به نفرت چرا؟

تو انسانهارو با احساس آفريدي امّا بعضي ها از احساسات خوب استفاده نمي كنن اون و هر جا خرجش مي

 كنن ،

بدون اينكه بدونن قيمتش بالاست كه به همين سادگي نميشه به هر كسي تقديم كرد يا فروختش.

تو به انسان قوه ي عقل دادي كه با اون صحيح ومناسب تصميم بگيره امّا انگاري انسان ها قوه ي

 احساسشون بر

عقلشون غلبه كرده و كاراشون وبراساس احساس انجام مي دن .

تو به انسان اختيار دادي يعني صاحب اراده ست كه خودش راهش و انتخاب كنه امّا بيشتر انسانه

ا اختيارشون و

دادن به اين واون بدون اينكه به سرنوشت و آينده خودشون فكر كنن.

تو انسان رو انسان آفريدي ،امّا اون معني انسان بودن و نمي فهمه نمي دونه فقط كلمه انسان چقدر ارزش

 داره

نه نمي دونه اگه مي دونست و مي دونستيم ارزش و اعتباري كه خداوند در وجود ما گذاشته استفاده مي

كرديم .

از عقل

خودمون درست استفاده مي كرديم تا به بي نهايت برسيم تا به نهايت رشد و كمال معنوي مي رسيديم .

از زندگي مون درست استفاده مي كرديم ، بيهوده تلفش نمي كرديم كه فقط به عالم دنيا فكر نمي كرديم كه

 امور

دنيايي مون و بگذرونيم .

اگر مي دونستيم كه چرا انسانيم صبح كه پا ميشديم به عشق هدفمون پا ميشديم سراسر روزمون و با عشق

 وشوق

واشتياق به كار تلاش مي كرديم .هر روزمون بهتر از ديروزمون ميكرديم و وقتي شبها كه مي خواستيم

بخوابيم

و وقتي فكر

مي كرديم به روزمون و اعمالمون ومي سنجيديم يه آه خوشگل از ته دل مي كشيديم كه خداي من شكرت

راضيم

به رضاي تو .